Reisverslagen
logo

Rosita Steenbeek - Rome 2005

Verslag van de eerste literaire reis naar Rome door Pieter Rollingswier.

ATHENA VA IN CITTA …….CON ROSITA STEENBEEK
DIA uno
Donna Athena Talsma had een bizarre groep van 35 lezers verzameld, een Bordewijk-achtige Bint-groep, die als een blok aan de benen van Rosita Steenbeek wilde hangen.

Rosita Steenbeek

De leiding was toevertrouwd aan een derde vrouw, Diana, die de groep als een echte godin door Rome joeg.
Diana begon met het Romeinse godenhuis, het Pantheon. Het gat in de koepel bleek veel groter dan ik van mijn eerste (gymnasiale) Romereis, 42 jaar geleden, herinnerde; de goden konden ons veel beter in de gaten houden (en wij hen) dan ik dacht. De Spaanse Trappen afgelopen naar Caffe Grecco, het klassieke literaire cafe waar ook Shelley en Keats al hun ristretto dronken.

Snel een lire in de Trevifontein (Groningers blijven zuinig) en na een serie piazza’s nog sneller naar de wijn op het Campo de ‘Fiori en de taverna Pancrazio van de kleine kokkin Valentina. Omdat een aantal groepsgenoten al wist dat ik ad personam verslag mocht doen (dit i.t.t. onze echte journalist Alain vd Horst (HP/De Tijd), werd tijdens het maal getracht mijn oranje pen te verduisteren. Terwijl ik het gezelschap daarover onderhield, verscheen la dolce Rosita. Zij nam veel van mijn vooroordelen weg door tot onze laatste man (Alain) te wachten op de taxi’s die om schimmige redenen zeer schaars waren.

DIA due
De kerk van de Heilige Trappen: op twee van de vijf mag je alleen knielend escaleren. Wij zien het onwaarschijnlijk velen doen: deus durus sed deus. In de Santi Quattro Coronati zingen nonnen een hemels ochtendgebed, in tweeledig koor:

Ave Maria-----Prega por noi
Il signore e con te-----Prega por noi
In saecula saeculorum-----Prega por noi

Na deze zalige bidstond konden wij de afdaling in de dodengewelven van de Santa Clemente wel overleven. Via het Piazza del Paradiso naar het Piazza del Popolo. Afdaling naar het Forum Romanum, opwaarts naar het Capitool. Geen ganzen, wel Marcus Aurelius te paard. Het plein met het paleis van Mussolini (of was het Berlusconi?) en het mausoleum met het graf van de onbekende soldaat (ook wel Vals Gebit genaamd). Het Colosseum. Piazza’s. Wijn. Taverna.

DIA tre
Extra muros, naar de Etrusken. De tomboli van Tarquinia. De grote onderaardse bunkerstad van Cerveteri. Hielden de Etrusken zich meer met de dood dan met het leven bezig? Ritorno a Roma. Wijn. Rosita debuteert als straatredenaar. Innemend. Naar Trastevere over de bruggen van het Tibereiland. Geen schimmen. Taverna.

DIA quattro
Via de Via Appia, het duurste stuk van de stad, waar Anita Ekberg, de donna svedese in de Trevifontein in Fellini’s La Dolce Vita, een villa heeft, naar de Catacomben, waarin op 2-12 m. diepte de pausen uit de derde eeuw (de andere papa’s liggen in het Vaticaan) worden geflankeerd door ca. 500.000 Romeinse Harry’s en Anita’s.
De overlevenden gaan terug naar het centro citta, waar Rosita ons ontvangt in het Edificio di Editori e Autori (de Belgen schijnen hier de dienst uit te maken).
Een ontspannen verhaal met voorlezing uit haar boeken. Donna Talsma over Ballets Russes: 'Het boek wekt de doden tot leven'. Cees(zachtjes):'Zo werkt dat toch niet. Ik zag de verlangende blik van Rosita, maar ik bleef met mijn rug naar haar toe zitten'.(goedgekeurd citaat; zijn echtgenote, Marianne, had de opdracht Thuis in Rome door Rosita te laten signeren).

Piazza Navona. Wijn. Eten bij Valentina, die zich na het koken aan donna Athena probeert te wijden. Wij springen in een taxi en zijn definitief thuis in Rome: dubbel tarief. In de lounge van het hotel Regent Roma nog lang gewacht op Alain. Hij verschijnt niet. Wij vermoeden dat het uitgestelde interview met Rosita vannacht uitvoerig plaats vindt. De enige vraag is nog: is de aangekondigde staking morgen completo o limitativo? Groninger Gerrit zegt: 'In Groningen kun je alles verwachten.' Hij is in elk geval al thuis in Rome.

DIA cinque
Mijn horloge is stil blijven staan op ora cinque e cinque. De goden, in het Pantheon bijeen, hebben besloten dat wij eeuwig in de stad moeten blijven: het openbaar vervoer staakt volledig: de metro is dicht, de bussen dragen alle het opschrift:'Deposito'. Onmiddellijk steekt het gerucht de kop op dat de paus is overleden.

Wij besluiten te wandelen naar de Villa Borghese, het grote landgoed bij de binnenstad. Wij passeren het Nederlands Instituut aan de Via Omero, waar de RUG met Bea vandaag zijn 50-jarig bestaan viert. Carabinieri verhinderen ons de de toegang. Wij moeten het doen met de buren, het Belgisch Instituut, opgetrokken in Vlaamse Blok-stijl. De koffie in het Casina midden in de Villa is peperduur wegens gebrek aan mededinging; een taak voor Split-Kroes. Het in stakingsduigen gevallen plan van Diana om vandaag het Vaticaan te bezoeken lost zij op door ons naar de Pincho te loodsen, vanwaar wij de Sint-Pieter goed kunnen zien. De paus is nog steeds niet dood: de vlaggen op het Sint-Pieterplein hangen niet halfstok. Het andere oog van de echtgenote van de eeuwig lachende Leo,Arnica, dreigt nu ook bloedrood te kleuren: de Vestaalse maagden van onze groep zouden worden belaagd. Het blijkt (helaas) een loos gerucht. Diana valt van haar voetstuk omdat zij zich door de Romeinse sterveling die de Galeria Borghese beheert in de luren laat leggen: het museum zou niet toegankelijk zijn. De verleidingskunsten van donna Athena blijken groter te zijn; zij loodst haar groepje moeiteloos naar binnen.

Na de laatste Romeinse lunch, in Ristorante Abruzzi, snel naar luchthaven Leonardo da Vinci. Onderweg de Da Vinci Code en het Bernini-mysterie besproken. Het wachten op de luchthaven is op Alain, die op de valreep eindelijk zijn interview met Rosita heeft. De spanning stijgt; zal Rosita hem blijvend inpakken of zal hij haar dans ontspringen? Rosita’s charmes lijken de overhand te hebben: Alain belt dat hij het vliegveld niet kan bereiken vanwege een bommelding. Al Quaida is ook overal goed voor. Maar Alain blijkt zich uiteindelijk toch nog tijdig uit Rosita’s schimmenrijk te hebben verlost. Eens kijken wat haar intensive care bij hem teweeg heeft gebracht. Lees dus de komende weken HP/De Tijd. Ik steek alvast een van mijn Toscaanse Garibaldi-sigaren op en begin aan Henry James’ The Portrait of a Lady.

Het is goed zo.

Pieter Rollingswier

foto's van Noor van den Hoek

 

 Eeuwigheid

 
Nu is hij weer terug bij het begin.
Alleen de dood heeft toekomst.
Binnenkort
Zal hij weer kleuter zijn en benjamin
En door een zoetelief worden beknord
 
Die hem bezweert dat zij zijn moeder is.
Hij zal zo jong en mooi zijn als hij wil.
Hij zal zo rap zijn als een hagedis.
Een wildebras en, als het moet, muisstil.
 
Hij zal een jongen worden en een man.
Hij zal de kop verpletten van de slang.
Totdat hij stokt. Het komt er niet meer van.
Hij wordt volwassen en hij is weer bang.
 
Boemerang en andere gedichten
Gerrit Komrij
Verschijnt 20 september 2012